Koronarografia serca

Koronarografia, zwana także angiografią wieńcową, to badanie diagnostyczne polegające ma obrazowaniu tętnic wieńcowych za pomocą promieniowania rentgenowskiego.

Na czym polega koronarografia serca?

Aby naczynia te były widoczne (bo przecież na „zwykłym” rentgenie ich nie widać!), podaje się do nich specjalne substancje kontrastujące. 

W tym celu poprzez nacięcie tętnicy udowej (w prawej pachwinie) lub tętnicy promieniowej (lewe przedramię) wprowadzany jest cewnik, czyli długa cienka rurka, której koniec przesuwa się naczyniami aż do miejsca, gdzie początek mają tętnice wieńcowe. Dzięki temu można podać środka kontrastującego tylko tyle, by wystarczyło dla oznaczenia samych naczyń wieńcowych, a nie całego układu krwionośnego! Nie chodzi tu oczywiście o oszczędność, tylko o wpływ obcej substancji na organizm, który nigdy nie jest obojętny. Następnie lampa rentgenowska wykonuje kilka zdjęć pod różnym kątem, co pozwala uwidocznić tętnice oplatające serce i ocenić, czy któraś nie jest zwężona przez procesy miażdżycowe.

Koronarografię wykonuje się przy podejrzeniu zawału, ale także w przypadku niestabilnej choroby niedokrwiennej serca.

Badanie to jest inwazyjne i należy się do niego przygotować. Konieczne jest wykonanie EKG, pełnej morfologii krwi, stężenie elektrolitów i kreatyniny w surowicy oraz INR i APTT (wskaźniki krzepnięcia).

Przygotowanie do koronarografii

Pacjent skierowany na badanie dostaje swojego od lekarza wskazówki, jak ma postępować. Zazwyczaj musi przyjmować leki „na rozrzedzenie krwi”, 2 dni przed badaniem przestać przyjmować doustne antykoagulanty i sprawdzić wartości INR. Czasem zachodzi konieczność przyjmowania przez kilka dni heparyny (podawane cienką igiełką w brzuch, podobnie jak insulina – nie jest to bardzo bolesne).

Przed badaniem pacjent otrzymuje leki uspakajające i zmniejszające ból. Przechodzenie cewnika przez naczynia nie jest bolesne, jedynie wkładanie go do środka tętnicy udowej jest nieprzyjemne. Zabieg zazwyczaj nie trwa długo –  15-30 minut, czasami dłużej. Pacjentowi zakładany jest opatrunek na miejsce nacięcia tętnicy. W przypadku dostępu z tętnicy promieniowej utrzymywany jest on minimum 30 minut, zaś po dostępie z pachwiny – minimum 12 godzin (pacjent musi wtedy cały czas leżeć na wznak w łóżku i nie zginać kończyny, do której wprowadzony był cewnik).

Jak przy każdym zabiegu, możliwe są powikłania (krwawienia, groźne arytmie, zgon), jednak zdarzają się one bardzo rzadko, a trzeba podkreślić, że badanie jest naprawdę wartościowe.

Bibliografia

Banasiak W., Opolski G., Poloński L. (red.), Choroby serca - Braunwald, Urban & Partner, Wrocław 2007, ISBN 83-60290-30-9
Giec L. Leczenie choroby niedokrwiennej serca, Via Medica, Gdańsk 2000, ISBN 83-7258-029-4
Janion M. Kardiologia, Wydawnictwo Stachurski, Kielce 2005, ISBN 83-88592-35-1
Krzemińska Pakula M. (red.), Kardiologia kliniczna, D.W. Publishing Co., Szczecin 2010, ISBN 1-57107-108-3